Χρόνια τώρα, 15? Μπορεί και παραπάνω, 20 ας πούμε, οι άνθρωποι μπήκαν συναισθηματικά με μία άλλη τροχιά. Συναισθηματικά, ψυχολογικά….. Κουρασμένοι από τα πρέπει των σχέσεων ξύπνησαν μια μέρα και είπαν….. δεν θέλω πρέπει, δεν θέλω να κάνω ότι μου επιβάλλει η κοινωνία, το σύστημα…. Θέλω (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω) να κάνω ότι “εγώ” θέλω….
Θέλω να είμαι ελεύθερος, να είμαι με όποιον θέλω, όποτε θέλω, για όσο θέλω, να κάνω ότι θέλω και να περνάω καλά…. Με απλά λόγια αυτή ήταν η κεντρική ιδέα!!!!
Μάλιστα!!! Και περνούσαν τα χρόνια και έφευγαν οι στιγμές και οι σχέσεις άλλαξαν…. Άλλαξαν τόσο πολύ που φτάσαμε να έχουμε άλλη ετυμολογική ερμηνεία πλέον στην λέξη αυτή…..
Τι άλλαξε? Εξαφανίσαμε το συναίσθημα….στην πορεία το φοβηθήκαμε τόσο πολύ, φοβηθήκαμε ότι θα μας καταστήσει υπόδουλους στις σχέσεις μας που στην προσπάθεια να πραγματώσουμε την “κεντρική ιδέα” το εξαφανίσαμε
Και νομίσαμε ότι είμαστε ελεύθεροι!!!!! Ότι τώρα που κυριολεκτικά εξαφανίσαμε τις προσωπικές μας σχέσεις γίναμε ελεύθεροι!!! Κάνουμε ότι θέλουμε και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν. Οτι θέλουμε με όποιον θέλουμε, όποτε θέλουμε…. Αυταπάτη!!! Τρομερή αυταπάτη!!! Χάσαμε το μοναδικό πράγμα που μας συνδέει με το σύμπαν, το συναίσθημα και νομίσαμε ότι νικήσαμε! Χάσαμε παταγωδώς αλλά δεν το ξέραμε…..