Ενα ποίημα ερωτικό…

Κι ας είσαι μακριά σε βλέπω, σε αισθάνομαι, 

την ανάσα σου νιώθω πάνω μου καυτή. 

Την παρουσία σου ανιχνεύω 

και όλο μου το είναι σε ακολουθεί,

Μελωδία της επιθυμίας,  οδήγησε με…

Γείρε πάνω μου, άσε με να νιώσω του πόθου τα κύματα ,

αντάρα στο κορμί μου και χάνομαι …

Πάθος που στροβιλίζεται και μπαίνει μέσα μου παντού

Γλυκόπιοτο το νέκταρ των αισθήσεων που ταράζει του ουρανίσκου τους θείους κάλυκες.

Ανοικτά τα μάτια και η στιγμή χαράζεται,

στης μνήμης το πιο παλιό βιβλίο.

Ματιές που μόνο να καρφώνουν το πάθος στην πηγή της ζωής μπορούν…

Μάθε μου να νιώθω αυτό που μόνο οι θεοί γεύτηκαν…

Μάθε μου να υπάρχω στης αγκαλιάς την θέση…

Μάθε μου να ακούω τους χτύπους της καρδιάς που συναντά την ουσία…

Μάθε μου να βλέπω ό,τι  τα μάτια δεν τολμούν…

Μάθε μου να χάνομαι στα μονοπάτια που γυρισμό δεν επιθυμούν…

Κι αν είσαι αερικό

και μέσα στο άπειρο χαθείς, 

εγώ εκεί θα είμαι, πάντα εκεί.

Εκεί που με έμαθες να υπάρχω.

Εκεί που με έμαθες να νιώθω, να ζω…

Βλέμμα τρυφερό που αρπάζει την καρδιά μου δυνατά.

Χαμόγελο στα μάτια το δόλωμα , και εσύ στην άκρη της στιγμής,

τα δίχτυα σου μαζεύεις,

μαζί και την καρδιά μου. 

Γρήγορα χτυπά, φωνάζει, αναστενάζει. 

Σου μιλά, λέξεις από μια άλλη εποχή,

χάδι η φωνή στα αυτιά,

ψίθυροι που των ερωτευμένων ήχοι είναι 

και σε οδηγούν, ακροβάτες στο πιο λεπτό σχοινί.

Κίνδυνος που δεν υπάρχει, 

Έρωτας, αιώνια προστασία

Άλλαξε του περασμένου την συνήθεια,

κοντά μου να υπάρχεις,

να δίνεις και να παίρνεις,

να τολμάς όπως κανείς δεν θα τολμήσει…

Κι όπως λατρεύω τις στιγμές,

λατρεύω κι εσένα.

Αγαπημένο πλάσμα, των ονείρων μου υποκινητή,

της ζωής μου πρωταγωνιστή και η μουσική στα αυτιά μόνο δυναμώνει…

Σ’αγαπώ… 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *