Και να ψαχνω να βρω νόημα και να μην βρίσκω, σε τίποτα άλλο.
Πως άλλαξε η ζωή?
…
Πως άλλαξε το νόημα που έχουν οι λέξεις, οι στιγμές?
…
Αλλάζει χρώμα ο ουρανός σαν φεύγω μακριά,
δεν βλέπω τις αστραπές, δεν ακούω τους κεραυνούς.
Την ψυχή μου βλέπω που σκοτεινιάζει,
που γεύεται την θλίψη που καθρεπτίζουν τα μάτια μου…
το ξέρω, το νιώθω…
με πονάει που πονάω,
μα σαν τον πόνο της αγάπης δεν υπάρχει,
δεν υπάρχει η ευτυχία του πόνου αυτού,
δεν υπάρχει το κάψιμο στα σωθικά που γεύεται το κορμί που φορά το ένδυμα του έρωτα…
…
Φωτιά που σιγοκαίει,
που στο περασμα της καίει τα πάντα,
μα τίποτα δεν καίγεται…
Πιο ζωντανή δεν ήμουνα ποτέ!
…
Φωτιά στα μάτια σου και φλέγομαι.
Aυτό κρατώ στου μυαλού μου τις σκέψεις, όταν η ανάσα σου δεν συντροφεύει την δική μου και τα ακροδάκτυλα μου δεν χαιδεύουν τον χτύπο της καρδιάς σου.
Μετρώ τα λεπτά, τις ώρες που βρίσκομαι μακριά σαν αιώνες…
…
Αιώνες περίμενα την συνάντηση αυτή.
Αιώνες τριγύρναγε η ψυχή στα πέρατα του κόσμου ψάχνοντας.
Και σαν σε βρήκα τρύπωσες μέσα μου βαθιά,
καρδιά καλά κρυμμένη βρήκες,
βελούδινο χάδι της ψυχής μου…
…
Μαζί σου ζω…
Χάνομαι στην δίνη σου, μα ζω…
Πνίγομαι στα μάτια σου, μα ζω…
Πεθαίνω στην αγκαλιά σου, μα ζω…
Κι αν πεθάνω, έχω ζήσει.
Κανείς δεν μπορεί να μου το αρνηθεί.
Κανείς δεν μπορεί να μου το πάρει.
Θησαυρός μου, φυλακτό που μέσα μου κρατώ.
Όσο ζω…
Μαζί σου ζω…