Τελικά όλα είναι εικονική πραγματικότητα. Πως τα βλέπει ο καθένας, πως θέλει να τα δει, τι θέλει να δει, τι θέλει να πιστέψει ότι τού συμβαίνει……
Ανθρωποι μαζί και χώρια. Ομορφες εικόνες, οικογένειες που περπατούν όλοι μαζί και χαμογελούν, έτσι για να ζηλεύουν αυτοί που δεν έχουν και δεν είχαν ποτέ, που δεν έχουν πιά, οι άνθρωποι που θα ήθελαν να έχουν και δεν βρίσκουν.
Εικόνες που μιλάνε, που αν κοιτάξουμε προσεκτικά το μόνο πράγμα που βλέπουμε είναι κενά βλέματα, κενές αγκαλιές, κενά χαμόγελα…… εικόνες μιας εικονικής πραγματικότητας, εικόνες που θα ήθελαν να είναι αληθινές, που αποζητούν το άγγιγμα του συναισθήματος. Το κενό που μας κόβει την ανάσα και ισοδυναμεί με τον θάνατο της ψυχής μας. Το κενό που αν το παραδεχτείς είναι σαν να παραδέχεσαι την ήττα, την αποτυχία. Κανείς δεν θέλει να αισθάνεται αποτυχημένος, κανείς δεν θέλει και δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι προσπάθησε και δεν τα κατάφερε. Δεν φταίμε εμείς, φταίει ο απέναντι, ο δίπλα, η κοινωνία, η συγκυρία….. κάποιος άλλος ή κάτι άλλο….. πέρα και έξω από εμάς…..
Εγώ φταίω! τι δύσκολη φράση….. τι δεν έκανα σωστά, τι έπρεπε να πω? τι έπρεπε να κάνω?
Κάποια στιγμη λογικά θα καταφέρουμε να το απαντήσουμε…..