Ξυπνάς στις 6 το πρωί και η ερώτηση που σου έρχεται στο μυαλό που βουίζει είναι, να το κλείσω πάλι το συναίσθημα μου στο κουτάκι που το είχα τόσα χρόνια?? Μια χαρά καθόταν εκεί μέσα, όλα στο μέτριο. Στο μέτριο η χαρά, αλλά και η λύπη. Στο μέτριο το πάθος αλλά και η απογοήτευση. Στο μέτρο όλα. Ερωτας? σε καμία περίπτωση. Στην καλύτερη μια αγάπη που δημιουργείται σιγά σιγά και που τελικά δεν φτάνει για να κρατήσει δύο ανθρώπους μαζί. Οπότε……φινάλε…..
Μάλιστα!!!! και τώρα?? Ανοιξα το κουτάκι και το έβγαλα το θηρίο. Για την ακρίβεια δεν το έβγαλα εγώ. Μόνο του βγήκε. Και όταν βγαίνει είναι ανεξέλεγκτο, δεν το ορίζεις πια. Το συναίσθημα δεν το ελέγχεις. Ελέγχεις τις αντιδράσεις σου σε αυτά που σου προκαλεί, και αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Και τι γίνεται όταν βουίζει το κεφάλι σου? όταν εκεί στα έγκατα της ψυχής γεννιέται μια τρύπα που νιώθεις να σου τραβάει την ενέργεια?
Δεν ξέρω…..
Ξέρω αλλά δεν ξέρω…..
Ασε με θα το σκεφτώ αργότερα…..είναι ακόμη 6 το πρωί……