…….
Και όπως μιλούσαν και τσακώνονταν οι άνθρωποι μπροστά σου, και όπως αντάλλασσαν κουβέντες δύσκολες και ματιές που έχουν την δύναμη όχι απλά να σκοτώσουν, αλλά να αφανήσουν όποιον τις εισπράτει… καθώς οι σκηνές εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια σου….το μυαλό ξεκινάει τα παιχνίδια…σκέψεις κατακλύζουν τις λίμνες του εγκεφάλου σου και γυρνάς στο παρελθόν… και βλέπεις τον εαυτό σου σε μία άλλη διάσταση…και καταλαβαίνεις , ξαναζείς τις στιγμές που επέλεξες λάθος, που έκρυψες από τον εαυτό σου ότι άκουγες, ότι έβλεπες και ότι καταλάβαινες…
Που οι λέξεις χάνονταν στα βάθη του υποσυνείδητου, που οι εικόνες μαύριζαν στην οθόνη του μυαλού και της ψυχής, που η αίσθηση που σου άφηνε, η πικρίλα , της όποιας περίεργης συμπεριφοράς, σου αφαιρούσε την δυνατότητα να σκεφτείς …τίποτα δεν υπήρχε, γιατί όταν κάτι το απορρίπτει το μυαλό ξαφνικά δεν υπάρχει….λήθη….
Και όλα αυτά γιατί? Γιατί έπρεπε να ζήσεις την συνέχεια? έπρεπε να περπατήσεις το μονομάτι? Έπρεπε να δεις το έργο να εξελίσσεται με αυτή την πλοκή? Γιατί άραγε?
Δεν έχει σημασία το γιατί. Ολα γίνονται για κάποιο λόγο. Το τι έκανες εσύ, έχει σημασία. Η επιλογή του φινάλε είναι που έχει σημασία. Τελείωσες το έργο. Ενα όμορφο έργο που κανένα σημείο της πλοκής, του σεναρίου , δεν πρόδιδε το καταιγιστικό τέλος, το απαράδεκτα κακογραμμένο τέλος…
Και έζησαν αυτοί καλά και εσύ καλύτερα…
Μην κρυφογελάς σε βλέπω, είσαι ευτυχισμένη το ξέρω…