…….
Όταν ωριμάζει η ψυχή και σου μιλάει, απλά πρέπει να την ακούς. Εγώ ξαφνικά την άκουσα, για χρόνια σιγή…Μίλαγε άραγε και εγώ απλά δεν άκουγα? Αναρωτιέμαι! Και το φοβερό είναι ότι δεν ξέρω να απαντήσω την ερώτηση αυτή. Πραγματικά δεν ξέρω…
Τι σημασία έχει?
Και ξαφνικά μια μέρα απλά την άκουσα….στην αρχή εκεί στην σιγή του μυαλού, ακούς μια λεξούλα, μετά δεύτερη….
Και τρελαίνεσαι. Ποιός μιλάει? Ασε με!! Δεν θέλω να ακούσω αυτά που έχεις να μου πεις, να με ρωτήσεις. Δεν θέλω να απαντήσω στις ερωτήσεις σου…
Την αγνοείς συνειδητά αλλά στο βάθος της ύπαρξης, του μυαλού και της ψυχής έχουν ξεκινήσει οι διεργασίες και κάτι σε τραβάει… Σε οδηγεί στο να αρχίσεις να ακούς, να επεξεργάζεσαι, να αλλάζεις, να προσαρμόζεις, να διαχειρίζεσαι, να κατανοείς, να βλέπεις, να αντιλαμβάνεσαι, να αισθάνεσαι…
Τι φοβερό συναίσθημα, τι φόβος είναι αυτός!
Μα είναι ένας φόβος που σε διεγείρει… Διεγείρει το μυαλό και ξυπνάει ότι κοιμάται τόσο καιρό…
Ξυπνάς από εναν βαθύ και ληθαργικό ύπνο… τα όνειρα αλλάζουν, γίνονται αληθινά, έχουν πόνο και χαρά και φόβο και ευτυχία και μια αίσθηση ευχαρίστησης, είναι αληθινά, για πρώτη φορά αληθινά και δεν χρειάζεσαι να κοιμάσαι για να τα δεις, δεν χρειάζεται να έχεις τα μάτια κλειστά…. Γιατί τα μάτια, όλα τα μάτια, ψυχής και μυαλού και καρδιάς είναι ανοικτά, διάπλατα, έτοιμα να αρπάξουν όλες τις εικόνες, έτοιμα να υποδεχτούν την πραγματικότητα που πλέον είναι ορατή και όσο δύσκολη και να είναι δεν τρομάζει…….