Και υπάρχουν και αυτές οι νύχτες που οι ουρανοί δεν έχουν φεγγάρι
οι στιγμές που το φεγγάρι δειλιάζει να ξεπροβάλει από την αυλαία που τα σύννεφα του έφτιαξαν,
πρωταγωνιστής της νύχτας ήταν,
μα πως να ανταγωνιστεί την λάμψη των ματιών σου?
Τρόμαξε και χάθηκε…
Κομπάρσος έγινε και έχασε τα λόγια του…
…
Και σαν ο έναστρος ουρανός καθρεπτίζεται στην θάλασσα,
Ζωγραφίζει στον καμβά της καρδιάς μου.
Αρμονία των αιθέρων με της ψυχής μου το φως.
Συνάντηση μαγική, ένωση μέσα στο όνειρο, και το μήνυμα που μεταφέρεται μοναδικό.
Απόλυτη επαφή…
…
Καθρεπτίσου αγάπη μου στα νερά εκείνης της πηγής,
που νέκταρ ποτίζει τις καρδιές μας,
θεικό ποτό που τους ανθρώπους που μοιράζονται την καρδιά τους,
με αγάπη τους ενώνει
Δρόμος να μην υπάρχει, ουδέ μονοπάτι να οδηγεί
πόρτα να μην ανοίγει,
στην χώρα της μοναξιάς κανένας δεν ζει…
…
Και υπάρχουν και αυτές οι νύχτες που στης αγκαλιάς σου τα βάθη χάνομαι.
Στης ευτυχίας σου τα μονοπάτια τριγυρνάω,
μελωδίες χωρίς ήχο μαγεύουν τα νεκρά μου κύτταρα
και εκείνα αναγεννιούνται,
Σαν τον Φοίνικα αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου,
υπάρχω μόνο για να σε αγαπώ…