Πύλες του παραδείσου τα τείχη που πέφτουν,
άμυνες να μην χρειάζεται η ψυχή για να προστατευθεί,
επιθυμίες και ανάγκες ο στρατός της καρδιάς που δεν γυρεύει να νικήσει τον πόλεμο που δεν υπάρχει…
…
Σταμάτα να τρέχεις άνθρωπε που έμαθες να ξεκινάς και να μην φτάνεις ποτέ!
Σταμάτα να παίρνεις χωρίς να δίνεις την ψυχή σου εκεί που ζει ότι πιο όμορφο υπάρχει!
…
Ανοίγει ο ουρανός, αστέρια ξεπηδούν,
παίρνουν την θέση τους ζωγραφίζοντας τους πιο όμορφους σχηματισμούς, ετοιμάζουν θέαμα μαγικό για τα μάτια που χαμογελούν,
για τα μάτια που νόημα δίνουν και δεν ζητούν.
…
Σταμάτα να τρέχεις άνθρωπε τους δρόμους της ζωής μόνος σου!
Σταμάτα να προσπερνάς την καρδιά σου που χτυπά δυνατά, σήματα εκπέμποντας για να σωθεί, να λυτρωθεί από την ίδια της την ορμή!
…
Μελωδία ακούγεται στα αυτιά μου,
η φωνή σου είναι, τραγούδι μοναδικό,
λέξεις οι στίχοι που γράφουν μέσα μου και χάνομαι.
Το βλέμμα στηλώνω στην φλόγα της ψυχής σου,
την βλέπω να καίει και να με καίει.
Μα θέλω να καώ,
θέλω να αισθάνομαι την δύναμη σου πάνω μου,
αίσθηση λυτρωτική η δύναμη της καρδιά που αγαπάει,
που ποθεί και επιθυμεί.
…
Φόβος, λέξη που στο λεξιλόγιο μας δεν υπάρχει.
Τι να φοβηθώ?
Το μόνο που φοβάμαι είναι την στιγμή που δεν θα έρθει,
που δεν θα υπάρξει και τα λόγια δεν έχουν λέξεις για να την ξεστομίσουν.
Εσύ με έμαθες να μην μιλώ για ότι δεν επιθυμώ,
εσύ με έκανες αυτό που ήμουνα να δω, εσύ…
…
Εσύ, λέξη που μπερδεύεται με το “εγώ”
…
Και οταν μπερδεύεται η ψυχή με την καρδιά,
η επιθυμία με την ανάγκη,
η αγκαλία με την μοναξιά,
η δύναμη με την ευαισθησία,
όταν μπερδεύεται το μυαλό με την λογική
τότε σε νιώθω μέσα μου να τριγυρνάς,
να με γεμίζεις.
Και μόλις το βάρος της ανάσας σου αισθανθώ ,
τότε μπορώ και εγώ τα μάτια μου να κλείσω,
στην χώρα των μηνυμάτων να βρεθώ και να στα φέρω.
Ανοιξε την αγκαλιά σου να χωθώ,
να χαθώ στο άγγιγμα σου.
Μόνον εκεί πλέον θέλω και μπορώ να ζω…
Μόνον εκεί πλέον υπάρχω…