Πύλες του παραδείσου τα τείχη που πέφτουν, άμυνες να μην χρειάζεται η ψυχή για να προστατευθεί, επιθυμίες και ανάγκες ο στρατός της καρδιάς που δεν γυρεύει να νικήσει τον πόλεμο που δεν υπάρχει… … Σταμάτα να τρέχεις άνθρωπε που έμαθες να ξεκινάς και να μην φτάνεις ποτέ! Σταμάτα να παίρνεις χωρίς να δίνεις την ψυχή […]
Ασε με να χαθώ στα όνειρα των ονείρων σου. Θεατής των στιγμών που ζεις να γίνω. Πέπλο αόρατο πάνω μου και εγώ δεν υπάρχω, από μακριά σε βλέπω, οπτασία των ματιών μου. Ασε με να σε κοιτώ … … Και αν δεν μπορώ να σε ακουμπήσω, μου φτάνει να ακούω την φωνή σου, φωνή που […]
Και όπως χάνεται ο ήλιος πίσω από το βουνό, Εκεί που ζουν φυλές άλλες, Άνθρωποι διαφορετικοί, Που κινούνται αλλιώς με κινήσεις αέρινες και μαγικές, Εκεί που η σιωπή έχει άλλη φωνή, Και η φωνή έχει μελωδία, Εκεί κοιτώ Και χάνομαι…. … Χάνω την ψυχή μου που φεύγει, Αερικό γίνεται και φεύγει μακριά, Την βλέπω μα […]
Θηρίο ανήμερο που όταν ξυπνάει στροβιλίζεται μέσα σου και σε επηρεάζει, σε κάθε σου στιγμή. Το αισθάνεσαι να μετακινείται μέσα στο σώμα σου, να περνάει από το κέντρο σου, εκεί που καίει η φλόγα της ενέργειας σου, η φωτιά της ύπαρξης σου, και να ανεβαίνει… να ανεβαίνει σιγά και βασανιστικά… να πλησιάζει… το ελκύει ο […]